باز یاد اخترک ب 612 افتاده بودم و شهریار کوچولو و آدم بزرگ ها که:

وقتی با آن‌ها از يک دوست تازه‌تان حرف بزنيد هيچ وقت ازتان درباره‌ی چيزهای اساسی‌اش سوال نمی‌کنند که هيج وقت نمی‌پرسند «آهنگ صداش چه‌طور است؟ چه بازی‌هايی را بيشتر دوست دارد؟ پروانه جمع می‌کند يا نه؟» -می‌پرسند: «چند سالش است؟ چند تا برادر دارد؟ وزنش چه‌قدر است؟ پدرش چه‌قدر حقوق می‌گيرد؟» و تازه بعد از اين سوال‌ها است که خيال می‌کنند طرف را شناخته‌اند!!

پ.ن1: موقع دیدن یه فیلم چیپ اگر زار زار گریه کردی، بدون که بدجوری دلت گرفته! اینم یه راه خوب فهمیدن دل گرفته!

پ.ن2: واای از دست این ناتوانی...