وای بر من گر تو آن گم کرده ام باشی، که بس دورست بین ما! که عاشق گشتن و عاشق نمودن سخت دشوار است!

*اگه ندونی چی درسته و چی غلط ! اگه نتونی انتخاب کنی که چه جوری باید بود، به هر دلیل احساسی و منطقی ای!  راحت باش! فقط وای به حال روزی که کسی بگوید چرا!؟

حکایتمان شده است حکایت آن آدمی که دیگر حتی نباید به دنبال چیزی باشد! جدا و انصافا عجیب این روزگار ما را دست کم گرفته است! دارم برایش... حالا که چنین است، بچرخ تا بچرخیم که زمان، زمان چرخیدن است و بس!!

بس است دیگر، ولمان کن!!(با خودم هستم!!)

سر دراز گریستنم را گم گرده ام، پیداش کردی بده بیاد! یک چیزی همین جا ها گیر کرده است!

عجیب همان جا است که بازی را آغاز می کنی و تو سوت زن بازی هستی!! مثلا به خیال خام خودت داری بازی را اداره می کنی و خوشحالی برای خودت... اما همان سنگ انداختن شوخی شوخی است و جدی جدی بازی خورده ی بازی شدن!! به خیال خودت اینکاره ای و امون از دست این فکر ها... می شی نقش اول بازی! حالا دیگه یکی باید بیاد و تو رو از تو بازی جمعت کنه!

 پی نوشت: